Sądzę, że niesprawiedliwie ocenia się większość tzw. zwykłych ludzi. Nie widzę niczego co mogłoby wskazywać, że są oni bardziej podatni na wpływ propagandy niż elita intelektualna. Za to mam pewne powody podejrzewać, że może być właśnie odwrotnie.
Noam Chomsky

Jesteś na archiwalnej wersji strony internetowej - przejdź na aktualną wersję rozbrat.org

Popieram kibiców Lecha

Stanisław Krastowicz
lechPo zadymie w Bydgoszczy do jakiej doszło z okazji finału Pucharu Polski w piłce nożnej, gdzie spotkały się Lech Poznań z Legią Warszawa, odezwały się głosy potępienia. „Znowu – rozpaczano - wandalizm, przemoc, chamstwo!” Prezydent Grobelny chwyta się ostatniej deski ratunku, dopatrując się prowokacji i obarczając winą kibiców drużyny przeciwnej oraz ochronę. Broniąc dzieła swojego życia, stadionu miejskiego, przed zamknięciem, żąda jednak głów prowodyrów. Przedstawiciele władz Lecha Poznań i „Wiary Lecha” umywają ręce, nie chcą brać odpowiedzialności za burdy, jedynie zapłacą za zniszczone krzesełka.

Kiedy kibice Lecha maszerują karnie w wyreżyserowanych patriotycznych manifestacjach, kiedy oddają część wielkim polskim antysemitom, kiedy ze łzami w oczach odśpiewują hymn Polski, wówczas mieszczańskie elity tego miasta czują pełen związek z klubem i jego najwierniejszymi fanami. Na czoło pochodu wskakują dygnitarze. Wszak to są sytuacje, które można przekuć na popularność, głosy w wyborach i zysk ze sprzedanych parówek. Kiedy jednak, rekrutujący się w dużej części z najuboższych dzielnic Poznania i podupadłych podpoznańskich miejscowości kibice kipią złością i uwalniają swoją frustrację, wówczas te same mieszczańskie elity się od nich odcinają, potępiają, wzywają policję i żądają surowych kar.

Futbol to opium dla tych wszystkich, dla których ten system zbyt wielu szans na życiowy sukces nie daje. A „młyn” to awangarda sfrustrowanych. Od meczu do meczu, od piłkarskiego wydarzenia do wydarzenia, wreszcie od zadymy do zadymy stadion pomaga zapomnieć o ogłupiającej pracy lub widmie bezrobocia, o niezapłaconym czynszu i groźbie eksmisji, o niespełnionych obietnicach lepszej przyszłości i dzikich kłótniach w domu, o niechcianych ciążach i przeludnionych mieszkaniach. Pomaga zapomnieć o miałkości i bylejakości codziennego życia, w którym każdy jest skazany na siebie. Kiedy nadchodzi dzień meczu odbywa się ceremonia, w której dwugodzinny spektakl jest kulminacyjnym momentem. Rośnie podniecenie. Kibic, który jest przeważnie „nikim” poza stadionem,  może uczestniczyć z innymi kibicami w wydarzeniu, o którym piszą wszystkie gazety i pokazuje telewizja, tak jakby decydowały się najważniejsze kwestie tego miasta, kraju i świata. Jednak następny dzień się czai tuż za stadionową bramą. Anonimowi kibice wracają nią do swych codziennych ról potulnego pracownika, przeciętnego ucznia lub drobnego złodziejaszka.

Stadionowi dresiarze nie mają w tym układzie innej przyszłości. Ma się ich za prymitywnych głupków, każe się im kibicować sprzedanym meczom, uwielbiać sportowych herosów (którzy w sezonie potrafią zarobić więcej, niż większość z nich w czasie całego swojego życia) i być tłem dla tego całego spektaklu. Falujące stadiony, konfetti, flagi, śpiewy, race, wszystko co da się później sprzedać jako czas antenowy dla reklamodawców czy zwiększony nakład gazet, co pomnoży dochody sportowym koncernom czy przyniesie krociowe zyski najlepszym zawodnikom, co wyżywi skorumpowanych polityków, działaczy i sędziów. Na całym tym układzie żerują „wielbiciele piłki nożnej”: prezesi PZPN, członkowie władz stowarzyszeń piłkarskich, prezydenci miasta, prominentni urzędnicy, szacowni biznesmeni, wszyscy którzy zajmują miejsca w lożach vipów, a od „młynów” odgradza ich nie tylko płot i zasieki, ale policja i ochrona. W „młynie” natomiast próbują rządzić handlarze narkotyków i skrajnie prawicowi agitatorzy. Stadion to obraz naszego społeczeństwa w soczewce, gdzie widać ogromne różnice majątkowe, zinstytucjonalizowaną przemoc, uliczną brutalność oraz ogłupiającą indoktrynację, gdzie zmaskulinizowane i rasistowskie symbole urastają do rangi świętości, a za ich skalanie grozi śmierć. Dla kibica nie pozostaje zbyt wiele, a jeszcze musi zapłacić za coś, co sam faktycznie tworzy – za piłkarskie widowisko, za własny testosteron i adrenalinę.

Czy w takim przypadku można się dziwić erupcjom przemocy? Czy można się wahać po czyjej stronie się opowiedzieć? Popieram w tym starciu z postliberalną rzeczywistością kibiców Lecha, choć nie mam złudzeń. Kieruje nimi nie bunt lecz resentyment. Starcie takie jak w Bydgoszczy, to dresiarski odwet za życiowe porażki, za klasową segregację na stadionach i w szkołach, za minimalne wynagrodzenia i brak stabilności zatrudniania, za hipokryzję władz. To w skutek poczucia niższości wobec ich własnych liderów i idoli, robiących szemrane interesy na koronie stadionu i w szatniach. To krzyk: „My też tak chcemy, ale kurwa nam nie wychodzi”. I nigdy nie wyjdzie! „Ole, Ole, Ole, zajebać Legię!”

Nie będą apelował do tych kibiców, aby porzucili złudzenia, które wszczepiają im politycy prawicy, aby wypieli dupę na prywatny klub pana od lodówek i kuchenek, aby stali się filosemitami i pokochali afrykańską kulturę, aby zerwali znad swoich łóżek plakaty piłkarskich gogusi z ubrylantowanymi fryzurami. Wiem, że tego nie zrobią. Z całym szacunkiem – to nie takie proste.  Niech jednak dają upust swojej frustracji: niszczą trybuny, wszczynają burdy, walczą z policją, aż sytuacja wymknie się spod kontroli, a władze zostaną zmuszone zamknąć stadiony (na stałe) lub spacyfikować „młyny” – miejsce ich zniewolenia.  Wówczas wrócą ze swoim gniewem tam, gdzie tkwi źródło ich realnych problemów – do zakładów pracy i miejsc zamieszkania. I może zrobią coś z własnym życiem, kiedy skończy się narkotyczne odurzenie ideologią futbolu.

Komentarze

0| 10 | Ziętek2011-05-27 13:02
Od dzieciaka biegałem na Bułgarską z kumplami, jak trochę podrośliśmy to część z nich bardziej niż na mecz zaczęła tam przychodzić, załatwiać interesy - wtedy królował tzw. "biznes samochodowy" - małolaty dorabiały parę złotych, a prawdziwe lody kręcili "starzy" z kotła. Nie wiem jak jest teraz na Bułgarskiej, bo od paru lat nie mieszkam w Poznaniu, ale na różnych stadionach wygląda to różnie, rzadko na którym jakiś biznesik się nie kręci. Oczywiście wiadomo, że większa część kiboli niekoniecznie ma coś z tym wspólnego.

Myślę, że autor aż tak bardzo nie myli się w opisie tego środowiska, kwestia tylko tego jak na to się spojrzy - w sumie nie dzieje się tam nic więcej niż na pierwszym z brzegu osiedlu, po prostu część chodzi na mecze żeby robić to co kibol robić powinien, część łączy to jeszcze z robieniem kasy (czasem legalnie, czasem nie) i tyle - reszta to już kwestia interpretacji.
0| 9 | Fanatyk2011-05-24 22:58
Uśmiałem się czytając te bzdury. Drogi autorze nie chwytaj sie tematów o których wiesz tyle co ksiądz o całowaniu na golasa. Podejrzewam ze w życiu nie byłes na jakimkolwiek stądionie i nigdy nie miałes okazji poznać bliżej nikogo z 'dilerów narkotyków' i dresiarzy z młyna ,a szkoda. Moze wtedy bys napisał rzetelniejszy artykuł.
+3| 8 | zitas2011-05-06 12:48
Stadiony są potrzebne władzy, żeby był wentyl bezpieczeństwa, pozorowane ruchy Donalda to tylko polityka. Generalnie każdy rząd zdaje sobie sprawę, ze gdyby nie kanalizowanie przemocy na stadionach to miał by problem, zamiast odpalać race młodzież zaczęła by się jeszcze zastanawiać jak będą żyć za emeryturę 800 zł, dlaczego żeby kupić mieszkanie muszą zapożyczać się na całe życie, dlaczego gdy nie mają pieniędzy to prędzej zdechną pod płotem niż otrzymają pomoc lekarską itd. Tak pokrzyczą sobie na meczu, wyładują się na kibicach innej drużyny i po kłopocie, rząd może robić swoje dalej i nikt mu nie przeszkadza...

PS. Piotr: Roman Dmowski ma bardzo dużo wspólnego z antysemityzmem, natomiast niewiele w Powstaniem wlkp. dlaczego więc jego portret znalazł się na tej demonstracji?
+3| 7 | tobiash2011-05-06 09:38
Popierasz, dopóki nie wpadną na Rozbrat w ramach walki z "zalewającym Polskę lewactwem i pedalstwem".
0| 6 | zdzisiu2011-05-06 08:01
@Łukasz
Jak słyszę teksty o 'ruchach kibicowskich' to śmiać mi się chce.
Nie wiem czy wiesz ale po wydarzeniach w Bydgoszczy 'szef' 'stowarzyszenia' WL odciął się od tego co nazywasz 'ruchem kibicowskim' i nie przyznał się do 5000 osób kibicujących Lechowi podczas finału PP (bo WL to 1000 członków - jakkolwiek śmiesznie to brzmi).
Czy to już zdrada?

Nie masz uprawnień, aby dodawać komentarze. Musisz się zarejestrować

Translate page

Belarusian Bulgarian Chinese (Simplified) Croatian Czech Danish Dutch English Estonian Finnish French German Greek Hungarian Icelandic Italian Japanese Korean Latvian Lithuanian Norwegian Portuguese Romanian Russian Serbian Spanish Swedish Ukrainian